تبلیغات
دختر ،پسرای اراکی

کی دل سنگ تو را آه به هم می ریزد ؟



 به نسیمی همه راه به هم می ریزد
 کی دل سنگ تو را آه به هم می ریزد ؟
 سنگ در برکه می اندازم و می پندارم
 به همین سنگ دل ماه به هم میریزد
 عشق بر شانه هم چیدن چندین سنگ است
 گاه می ماند و ناگاه به هم می ریزد
 آنچه را عقل به یک عمر به دست آورده
 عشق یک لحظه کوتاه به هم می ریزد
 آه ، یک روز همین آه تو را می گیرد
 گاه یک کاه به یک کوه را به هم می ریزد

نوشته شده در تاریخ یکشنبه 27 آذر 1390    | توسط: امین    |    | نظرات()
=================================================================== ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

بشمار ...

بشمار برگ های گلی را  
وقتی که هیچ کار نداری  
با یاد یار زمزمه ای کن  
در غربتی که یار نداری  
هر روز کنار پنجره بنشین  
در امتداد جاده نظر کن  
شاید که دوست ز ره آید  
هر چند که انتظار نداری  
هر روز زنگ ساعت 9 را  
چون بشنوی از خانه برون شو  
چابک برو اگرچه بدانی 
با هیچ کس قرار نداری  
در دکه ای فلک زده بنشین  
نوشیدنی هر آنچه که باشد  
حرفی به جز دیار نداری  
فنجان قهوه را که تهی شد  
وارونه کن که نقش ببندد  
در آن درخت خشک خزانی  
یعنی که برگ و بار نداری  
سخت است روزگار ولیکن  
حاشا که پیش خلق بنالی  
هر چند که جمله خلق بدانند 
که از قصه روزگار نداری 

نوشته شده در تاریخ شنبه 26 آذر 1390    | توسط: امین    |    | نظرات()
=================================================================== ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

چه کردیم کین گونه گشتیم خار؟

در این خاک زرخیز ایران زمین
نبودند جز مردمی پاک دین
همه دینشان مردی و داد بود
وز آن کشور آزاد و آباد بود
چو مهر و وفا بود خود کیششان
گنه بود آزار کس پیششان
همه بنده ناب یزدان پاک
همه دل پر از مهر این آب و خاک
پدر در پدر آریایی نژاد
ز پشت فریدون نیکو نهاد
بزرگی به مردی و فرهنگ بود
گدایی در این بوم و بر ننگ بود
کجا رفت آن دانش و هوش ما
که شد مهر میهن فراموش ما
که انداخت آتش در این بوستان
کز آن سوخت جان و دل دوستان
چه کردیم کین گونه گشتیم خار؟
خرد را فکندیم این سان زکار
نبود این چنین کشور و دین ما
کجا رفت آیین دیرین ما؟
به یزدان که این کشور آباد بود
همه جای مردان آزاد بود
در این کشور آزادگی ارز داشت
کشاورز خود خانه و مرز داشت
گرانمایه بود آنکه بودی دبیر
گرامی بد آنکس که بودی دلیر
نه دشمن دراین بوم و بر لانه داشت
نه بیگانه جایی در این خانه داشت
از آنروز دشمن بما چیره گشت
که ما را روان و خرد تیره گشت
از آنروز این خانه ویرانه شد
که نان آورش مرد بیگانه شد
چو ناکس به ده کدخدایی کند
کشاورز باید گدایی کند
به یزدان که گر ما خرد داشتیم
کجا این سر انجام بد داشتیم
بسوزد در آتش گرت جان و تن
به از زندگی کردن و زیستن
اگر مایه زندگی بندگی است
دو صد بار مردن به از زندگی است
بیا تا بکوشیم و جنگ آوریم
برون سر از این بار ننگ آوریم

نوشته شده در تاریخ جمعه 27 اسفند 1389    | توسط: امین    |    | نظرات()
=================================================================== ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^